برفراز اسکندریه، بندر پر جنب و جوش مدیترانه و پایتخت مصر بطلمیوسی، یک فانوس دریایی عظیم نمادی از جاه طلبی عصر هلنیستی بود، آسمان خراش 460 فوتی از گرانیت و سنگ آهک که گریگوری تور، هفتمین دوره از قرن ششم، برنده آن شد. دنیای باستان پرتو قدرتمند آن نوید شبانه ایمن برای دریانوردانی بود که به خط ساحلی خائنانه نزدیک می شدند و این سازه از نظر ارتفاع پس از هرم بزرگ جیزه که عموماً به عنوان اولین عجایب جهان و تنها باقی مانده پذیرفته می شود، دومین بود. نگهبانی که در برابر زمان و طبیعت سرکشی می کند و از ده ها زلزله شانه خالی می کند. اما حتی نبوغ تاریخی هم محدودیت هایی دارد. در سال 1303 پس از میلاد، یک لرزش ناگهانی باعث سونامی شدیدی شد که سازه را به هم ریخت. زلزله دیگری، 20 سال بعد، بقیه را فرو ریخت، تندیس مجسمه ها و سنگ تراشی در نهایت توسط دریای همیشه در حال بالا آمدن بلعیده شد.

ایزابل هیری، مرکز ملی تحقیقات علمی مصر در فرانسه، گفت: "تکه های معماری در 18 هکتار زیر آب پراکنده شده اند." دید بسیار بد است، بستر دریا ناهموار است و هیچ لایه واضحی از رسوب وجود ندارد.

در چهار سال گذشته، دکتر هیری پروژه فاروس را رهبری کرده است و گروهی نخبه از مورخان، سکه‌شناسان، معماران و برنامه‌نویسان گرافیک را برای بازسازی فانوس دیجیتال باستانی جامع راهنمایی کرده است. این تیم با تجزیه و تحلیل تقریباً 5000 بلوک و مصنوعات موجود در کف دریا، در حال مهندسی معکوس ساختار باستانی از فروپاشی قرن چهاردهم آن است.

این ادغام جاه طلبانه از دوران باستان و نوآوری، با تکیه بر هزاران تصویر از فتوگرام‌ها به هم متکی است. مدل‌های سه‌بعدی دقیق، که به‌طور مؤثر قطعه‌به‌تکه مجازی یک پازل عظیم باستان‌شناسی را جمع‌آوری می‌کنند.

پل کارتلج، که تاریخ‌دان دانشگاه کَمب در دانشگاه کَمب نیست، گفت: «این پروژه در سطح جهانی اهمیت و علاقه پایداری دارد، هم برای جنبه باستان‌شناسی زیر آب و هم برای ماهیت یافته‌ها - از جمله بلوک‌های ۸۰ تنی». "سعی کنید آنها را با دست لایروبی کنید. توصیه نمی شود."